نذورات انواع مختلفي دارند اما اولين و احتمالاً متبرك ترين نذر از گذشته تا امروز نذر سيراب گردانيدن عزاداران حسيني بوده است.
توزيع شربت در ايام محرم و مخصوصاً شب عاشورا از نذورات بسيار رايج خالدآباد بوده و هست. در ميان عزاداران خالدآبادي به قيافة جالبي برميخوريم كه 40 تا 50 سال پيش نذر كرده بود كه در محرم به ياد لب تشنة شهداي كربلا به مردم آب دهد و هرساله نذر خود را در تكايا ادا ميكند.
نوع بعدي نذر اطعام عزاداران حسيني است براي اداي اين نذر به هنگام غروب آفتاب بعد از مراسم عزاداري براي عزاداران غذاي نذري آماده ميكردند و به آنها شام ميدادند اين غذاها شامل انواع مختلف ازقبيل قيمه ، پلوي ساده و گوشت و ادويه بود. اين نذر به علت كمبود برنج در آن زمان به گروه خاص و اعيان اختصاص داشت كه توانايي خريد اين محصول را داشتند.
گونة ديگر نذر كه امروزه نيز به قوت خود باقيست پخت حليم است. روش پخت حليم بدين صورت بود كه گوشت يك گوسفند و يا بيشتر را با مقداري گندم و نخود مخلوط ميكردند و در حال پختن آنقدر به مواد كفگير ميزدند كه گوشتها بطور كامل ازهم جدا شود و حليم غليظي بدست آيد و اغلب اوقات پختن حليم را از غروب آفتاب شروع ميكنند و سپيدهدم روز بعد بين مردم پخش ميكنند.
نذر جالب ديگري كه شكل خاصي نيز داشت نذر نان اُشْكِوا (Oshkeva) بود اين نذر خاص حضرت عباس(ع) بود و در روز تاسوعا ادا ميشد. اين نان به رنگ زرد و كمي مزة شيرين داشت. دليل اداي اين نذر در روز تاسوعا اختصاص اين روز به عباس بن علي(ع) علمدار كربلا بود و مقدار و چگونگي اداي اين نذر بستگي به نذر كننده داشت.
نوع بعدي نذر افطاري براي روزهداران ماه مبارك رمضان بود كه عبارتند از نان روغني ، نان و ماست ، نان و پنير و سبزي ، حلوا ، آش رشته ، آش گندم و آش جو ، نان تابهاي (نون تُوْگِه – Towgeh) ، قٌبْچي (نان كوچك با ضخامت زياد) ، خرما ، شير .
نذر ديگري كه در ميان مردم رايج بود نذر سمنو بود كه به نيت حضرت فاطمه پخته ميشد.
نوع ديگر نذر انداختن سفره براي ائمه ازجمله سفرة حضرت ابوالفضل – سفرة حضرت رقيه و سفره حضرت زينب بوده است.
بسياري از نذورات نيز اختصاص به ماههاي محرم و صفر نداشت و اداي آنها در ساير ماههاي سال هم مرسوم بود مانند نذر آجيل مشگلگشا ، نذر روضهخواني براي ائمه ، نذر صلوات ، نذر ختم سورة يس و انعام. نذرهايي هم اختصاص به اماكن زيارتي بويژه مكه و مدينه و عتبات عاليات داشتند كه عبارت بودند از خواندن سوره يا سورههايي از قرآن.
از ديگر نذورات ، نذر براي بقاع متبركه ازجمله امامزاده آقاعلي عباس(ع) و شاهزاده محمد بود كه عبارت بود از اينكه نذر ميكردند براي برآورده شدن حاجت و خواستهشان با پاي پياده به سمت بارگاه امامزادگان بروند.
از ديگر صور نذر در ماه مبارك رمضان بيدار كردن اهالي خالدآباد براي خوردن سحري و انجام فرايض ديني بود و بعضاً عدهاي كه صداي خوشي داشتند بر بالاي پشت بام خانهها اقدام به شبخواني ميكردند.
از ديگر نذورات مردم خالدآباد نذر وقف و امور وقفي بود ازجمله احداث و وقف آب انبار و زمينهاي كشاورزي كه استفاده كننده از آن متعهد ميشد كه مقداري از محصولات آن زمين را به فقرا دهد.
اداي نذورات بطوركلي به اشكال مختلف انجام ميشد و صورت اداي آن بستگي به سطح زندگي صاحب نذر ، ميزان اهميت نذر براي فرد و ميزان اعتقاد باطني به معقولة نذر داشت. بعضي از نذورات بطوركلي منسوخ يا از ميزان آن كاسته شده است اما بيشتر آنها مانند پخت آش رشته ، شله زرد ، حليم ، حلوا ، نان و پنير و سبزي همچنان به قوت خود باقي هستند و حتي گسترش بيشتري يافتهاند.
