[vc_row][vc_column][vc_row_inner css=”%7B%22default%22%3A%7B%22background-color%22%3A%22%23f5f5f5%22%2C%22padding-left%22%3A%225px%22%2C%22padding-top%22%3A%228px%22%2C%22padding-bottom%22%3A%228px%22%2C%22padding-right%22%3A%225px%22%2C%22border-radius%22%3A%225px%22%2C%22box-shadow-h-offset%22%3A%223px%22%2C%22box-shadow-blur%22%3A%223px%22%2C%22box-shadow-spread%22%3A%223px%22%2C%22box-shadow-color%22%3A%22%239e9e9e%22%7D%7D”][vc_column_inner][vc_column_text]
آداب و رسوم جايگاه ويژهاي در زندگي مردم هرمنطقه دارد كه در هر سرزمين باتوجه به شيوههاي زندگي اجتماعي از تنوع و گوناگوني خاص خود برخوردار است به طوريكه در محدودة يك كشور نيز اين تنوع به چشم ميخورد. خالدآباد كه با قدمتي كهن در مركز كشور ايران قرار دارد و براي برگزاري هر مراسمي رسم و رسومات خاص خود را دارد بسيار مورد توجه جهانگردان ، توريستها و مهماناني كه از سراسر ايران وارد خالدآباد مي شوند قرار گرفته است. بسياري از آداب و رسوم و باورهاي مردم خالدآباد ريشه در تاريخ و تمدن ايران و خالدآباد دارد يكي از اين آداب و رسوم مربوط به سنت پسنديدة ازدواج است در مراسم خواستگاري اول زنها به اطلاع خانوادة عروس ميرسانند كه دخترتان موردپسند واقع شده بعد از اطلاع دادن مراسم خواستگاري انجام ميشود. دربين خواستگاران پدر ، مادر ، عمو ، عمه ، مادربزرگ ، پدربزرگ و تمام ريشسفيدان طايفه حضور دارند. پس از صرف چاي موضوع خواستگاري مطرح ميشود و پس از اعلام موافقت دختر خانواده قرار عقد گذاشته ميشود. در همان شب خواستگاري موضوع مهريه نيز مطرح ميگردد و وقتي مهريه تعيين شد شيريني به مجلس آورده و چرخانده ميشود و اين به معناي قبول مهريه و قرار عقد ميباشد و خطبة عقد نيز همان شب خوانده ميشد.
در ساليان گذشته مهريه گاهي شتر، زمين ، گوسفند و چند ساعت آب كشاورزي و غيره بود. روز قبل از عقد خانوادة داماد پارچهاي را به عنوان هديه براي عروس ميبردند و در خانة عروس با همان پارچه چادري براي عروس ميدوختند تا فردا سر سفرة عقد آن چادر را سر كند. روز عقد خانوادة داماد وسايل سفرة عقد را كه شامل شيريني ، روغن حيواني ، نان ، بادام و گردو ، نبات و غيره بود را داخل مجمع (سيني) مسي ميگذاشتند و آن مجمعها را بر سر ميگرفتند و به سمت خانة عروس حركت ميكردند.
در زمانهاي قديم در خالدآباد زماني كه ميخواستند عروس و داماد را عقد كنند به صورت امروزي نبود كه عروس و داماد كنار هم بر سر سفرة عقد بنشينند بلكه عروس در يك اتاق و داماد در اتاق ديگر كه بقية مهمانها حضور داشتند نشسته بود گاهي هم داماد بدليل اشتغال در خارج از خالدآباد برسرسفرة عقد حضور نداشت.
بعد از برگزاري مراسم عقد و پس از خواندن خطبه خانوادههاي عروس و داماد با دفزني و تنبكزني و زدن سورنا عروس و داماد را به حمام عمومي خالدآباد ميبردند تا به اصطلاح آب عقد بريزند.
لباس پوشيدن و زينت زنان و مردان :
لباسهايي كه زنان در قديم ميپوشيدند عبارتند از: تُومُو (نوعي شلوار محلي) ، اَرْخالقِ مَخمل (نوعي كت كوتاه و يا بلند) ، چارْقَد ( روسري بلند) كه گلدار بوده و به علت بلند بودن آن ديگر چادر سر نميكردند. پيراهن بلند زنانه (مانتوي امروزي) ، كلاه مخمل كه آن را زير چارقد سر ميكردند.
لباسهايي كه مردان در قديم ميپوشيدند عبارتند از : تومون (كه شلواري با پاچههاي بسيار گشاد بوده) ، مَراتْ بِكي (همان مُرادبيگي است كه نوعي پالتو بوده كه در دو طرف چپ و راست شكاف داشته است) ، كلاه نمدي و گيوه.
شغل مردم خالدآباد در گذشتههاي نه چندان دور دامداري ، كشاورزي ، سارباني و شترداري بوده و اكثر جوانان از خالداباد كوچ ميكردند و در شهرهاي ديگر مشغول به كار بودند. زنان نيز به كار خانهداري و قاليبافي و گليمبافي مشغول بودند.
[/vc_column_text][/vc_column_inner][/vc_row_inner][/vc_column][/vc_row]