باتوجه به اينكه وضعيت اقتصادي مردم خالدآباد در چندصد سال گذشته مطلوب بوده بطوريكه اكثراً كاروان‌دار و شتردار بودند لذا از غذاهاي مطلوب استفاده مي‌كردند.

اكثر خانوارها غذاهايي ساده با كمترين مواد اوليه تهيه مي‌نمودند و كليه اعضاء خانواده از همان غذا استفاده مي‌كردند.

آش يك غذاي سنتي است كه از گذشته تا به حال در ليست غذايي خانوارها يافت مي‌شود. آش انواع گوناگوني دارد : آش رشته ، آش جو ، آش گندم ، آش انار ، آش ترش ، شوربا ، آش دوغ (آش دوغ‌وا) ، آش تخمه ، حليم ، شيربرنج ، كاچي ذرت ، از اين جمله‌اند كه از ميان اينها آش انار ، آش رشته ، آش ترش و كاچي طرفدار زيادي داشت.

ديگر غذاهاي سنتي خالدآباد كه بسيار پرمصرف بودند عبارتند از آبگوشت ، اشكنه ، كشك (كالجوش) ، قورمه (قليه) ، كتلت كه گوشت آن را در هاون سنگي كه معروف به يواِ بود مي‌كوبيدند.

آبگوشت را مي‌توانستيم هرشب برسر سفرة خالدآباديها ببينيم كه بسيار خوشمزه و مقوي بود. اين غذا از گوشت، آب ، نخود و لوبيا تهيه مي‌شد. نوع ديگر آبگوشت ، آبگوشت ريش‌خَنْدي (آبگوشت تقلبي) نام داشت كه از موادي چون لوبيا ، عدس ، ماش ، روغن دنبه (كه بوي گوشت به خود بگيرد) تهيه مي‌شد.

در گذشته در خانة هر خالدآبادي حداقل يك بز يافت مي‌شد كه از شير آن غذاهايي نظير شيربرنج و ماست ، گورماست (مخلوط شير و ماست) ، پنير ، سرشير تهيه مي‌شد.

گوشت كه در گذشته فراوان و ارزانتر از حال بود و هر خانوار خود توليدكنندة گوشت نيز بود جزء اصلي‌ترين غذاهاي مردم بود و از گوشت غذاهايي نظير آبگوشت ، قليه ، كتلت ، خورش تهيه مي‌شد كه پرمصرف‌ترين و پرطرفدارترين غذايي كه تا بحال نيز طرفداران خود را حفظ نموده قليه و يا قورمه مي‌باشد. به گفتة اهالي خالدآباد گاهي يك خانوار در طول يك سال 3 الي 4 بره را قورمه مي‌كردند.

قليه را بعد از طبخ در شكمبة (سيرابي) گوسفند كه تميز شده بود مي‌ريختند و تا ماهها اين شكمبه ، قليه را حفظ مي‌كرد و تقريباً كار يخچال را انجام مي‌داد. قرمه چون قابليت نگهداري بالايي داشت شترداران و افرادي كه ييلاق و قشلاق مي‌كردند از اين غذا استفاده مي‌كردند.

آبدوغ خيار نيز هر روز ظهر بر سر سفرة هر خالدآبادي رؤيت مي‌شد و كمابيش از آن مصرف مي‌نمودند كه اكنون نيز طرفدار زيادي در خالدآباد دارد.

غذاي ديگر خالدآباديها شولي بود كه از آرد و شير تهيه مي‌شد كه اغلب موردمصرف بيماران قرار مي‌گرفت. نان كه غذاي تمام ايرانيان را تشكيل مي دهد در خالدآباد نيز همانگونه بود. طبخ نان در خالدآباد در تنورهايي كه از جنس گِل بودند انجام مي‌گرفت تنور در خالدآباد به (كِرْ – Ker) معروف است. نان انواع مختلفي داشت : نان تنوري ، نان اُشكِ تنوري ، قُبْچي ، نان تُوْگِه (Towgeh) ، نان جو ، نان اُشْكِوا ( oshkeva) ، نان تنوري كه اول بصورت نرم پخته مي‌شد و بعداً آنها را خشك مي‌كردند.

نان اُشكِ تنوري كه در همان تنور خشك مي‌شد و ضخيم‌تر از نان تنوري بود كه براي خشك شدن اين نان در تنور هنگام پخت درِ تنور را مي‌بستند.

قُبْچي : ناني بود به اندازة بشقاب پلوخوري با قطر زياد و به نرمي كلوچه .

نان تٌوْگِه (Towgeh) : ناني بود كه برروي سنگ مي‌پختند و كوچكتر از قٌبْچي بود.

اُشكِوا : ناني كه به آرد آن زردچوبه اضافه مي‌كردند تا به رنگ زرد درآيد و كمي مزة شيرين داشت و خمير آن هم به اصطلاح خالدآباديها وَرْ نيامده بود.

نان جو كه از آرد جو تهيه مي‌شد و خانواده‌هايي كه از نظر مالي وسع تهية نان گندم نداشتند از آرد جو نان تهيه مي‌نمودند.